Solange Boasman Verlies & Rouwbegeleiding

Rouwen op zondag

Deze uitnodiging kwam ik tegen tijdens mijn stadswandeling in Warburg. Natuurlijk viel het mij in het oog ūüėČ.

Het is belangrijk dat er aandacht is voor rouw. Onderstaand citaat (uit mijn vakantieleesboek) geeft de noodzaak heel krachtig weer.

‘Als we onszelf niet toestaan om te rouwen, om ons verdriet, onze wonden en teleurstellingen, zijn we ertoe verdoemd om ze telkens opnieuw te beleven’.

Bron: Edith Eva Eger – De Keuze, leven in vrijheid.

Het rouwen kan beginnen in een ‘Trauercaf√©’, een rouwcaf√©, zoals de uitnodiging op de foto laat zien. Met mensen (secure bases) om je heen die (h)erkenning geven en die je ondersteunen en aan moedigen om je verhaal te doen. Het kan vandaag beginnen, op zondag, maar ook op ieder andere dag of plek.

Rouwen gaat over verdriet om je dierbare die overleden is. En het gaat over ander verdriet en over andere angsten. Rouwen is zoveel breder.

Behoefte aan rouw kan gaan over je verdriet of boosheid om de ouder(s) die je gemist hebt tijdens je jeugd, over je verloren onschuld die een te grote impact had (tot op de dag vandaag), over je relatie die overging, de baan, collega’s en zingeving die je verloor, de kinderen die niet kwamen of die niet bleven leven, de (eerste) liefde die nog niet in je leven is, terwijl je jonge en vitale jaren wegtikken, je land en veiligheid die je achterliet, met de schrik en trauma nog in je lijf.

Wanneer het rouwen niet lukt, bewust of onbewust, kan het je in de weg zitten. Voluit leven lukt dan niet. Het onderdrukken van je pijn houdt je dan weg van wie je wilt zijn en van hoe je werkelijk geschapen bent. En het kost je ongelofelijk veel energie.
Je hebt een (onzichtbare) muur om je heen. Je hart is gesloten en het lukt je maar niet om die liefhebbende papa of mama te zijn, die je diep in je hart wel wilt zijn. Of die attente en geduldige collega, manager of buurman/buurvrouw te zijn.

Wanneer je lang niet hebt kunnen rouwen om je (stapel)verdriet vraagt het moed om de zorgvuldig opgebouwde muur steen voor steen af te breken. Ooit beschermde die muur jouw gewonde hart, je kan ermee vergroeid zijn. En je voelt wanneer de muur haar functie begint te verliezen.

Het neerhalen van de muur zal je hart doen openen. Het geeft je de ruimte om in het volle leven te stappen waar vreugde en vitaliteit, naast je pijn en littekens kan bestaan.

Labels:, , , ,