Solange Boasman Verlies & Rouwbegeleiding

verlies, verdriet, rouw, loslaten, transitie, tranen

Oma!

Op een onbewaakt moment gebeurde het. Ik was er totaal niet op voorbereid. Midden in de winkel hoorde ik een meisjesstemmetje roepen: ‘Oma!’

Mijn hart sprong op en mijn ogen zochten op vertrouwde wijze naar het bekende koppie, dat ik niet vond. Wie mijn ogen wel vonden was een ‘vreemd’ meisje dat háár oma riep. En toen kwamen de tranen. Onstuitbaar, niet tegen te houden.

Het was een van de eerste keren dat ik zonder mijn kleindochtertje in het winkelcentrum was op woensdagmorgen. En dat deed pijn. Want juist die rondgang, op de vrije woensdagochtend was ons ritueel geworden:

samen naar de bakker voor een krentenbol. En bij die ene leuke winkel struinen naar spulletjes voor oma’s praktijk. En samen boeken lezen op de ‘trap’ in de bibliotheek.

Ik mistte ‘mijn’ kleine meid en daar had ik nog helemaal niet zoveel woorden aan gegeven. Ik had het niet met anderen gedeeld. En tja, het lijft liegt niet hè. Het plotselinge gesnotter was heel veel zeggend.

Het afscheid en loslaten van mijn schatten diende zich ineens heel snel aan en kreeg in een sneltreinvaart zijn beslag. De kinderen die 4 jaar bij ons onderdak hadden, als een gezin, binnen een gezin, vlogen uit. En het kleintje werd ook nog eens 4, waardoor er geen vrije woensdagmorgen meer was. En bij al dat los laten hoort nu eenmaal ook rouw, om dat wat kostbaar is. Want wat ben ik gehecht aan het meiske, dat ik met mijn eigen ogen geboren heb zien worden.

En zo doorloop ik voor de zoveelste keer zelf ook de transitiecirkel. En wat doe je dan als rouwcoach? Ik liet de tranen gaan, want ik wist: ‘tranen verdunnen het verdriet’. Het waren herinnerings- en dankbaarheidstranen en tranen van het besef, ‘deze fase komt nooit meer terug’. En ook tranen van ‘het is goed zo’.