Solange Boasman Verlies & Rouwbegeleiding

pijp van mijn vader

De pijp van mijn vader

De college’s zijn alweer begonnen en de derde jaars, van voor de zomer, maakten alweer de overgang naar de vierdejaars status.

Gedurende het laatste trimester van het afgelopen collegejaar verzorgde ik als gastdocent de lessen ‘Verlieskunde’ voor derdejaars MWD-studenten bij Christelijke Hogeschool Windesheim.

Uitnodiging

In de voor laatste les nodigde ik de studenten uit om een kostbaar voorwerp mee te nemen die van grote betekenis was in een verliessituatie en die troost gaf.

Tijdens de laatste les harkten we samen al het geleerde bijeen. Ook hadden we nog specifieke aandacht voor verlies en rouw in anderen culturen en verlieservaringen zonder de dood en de impact van deze ervaringen. Uiteraard had ik een keurige en educatieve powerpoint gemaakt met plaatjes, definities en filmpjes. Het was een fijne en praktische ondersteuning tijdens deze laatste, bijzondere les.

Toen kwam het moment dat we onze dierbare objecten aan elkaar lieten zien. Een student die aan het begin van de lessenserie erg sceptisch en terughoudend was, drong aan op de start van dit laatste belangrijke les onderdeel.

Het laatste lesonderdeel

Ik verliet mijn plek, voorin het klaslokaal en ging bij mijn studenten zitten. Daardoor werd ‘het hoefijzer’ een soort van kring. Er ontstond direct een intieme sfeer.

Persoonlijk was ik ook benieuwd naar wat er komen zou. Had iedereen iets bij zich? En ik trapte af met het verhaal over de pijp van mijn (86 jarige) vader. Het ding dat ik nog maar net in mijn bezit had, dankzij mijn recente reis naar mijn geboorte eiland. En ik vertelde dat de pijp, samen met zijn lievelingstabak, het enige persoonlijke en tastbare was wat ik van mijn vader had. En dat ik het beeld uit mijn kinderjaren, van mijn (toen nog) pijp rokende vader nog vers op mijn netvlies had en dat dat plaatje voor mij heel belangrijk was, het was heel vertrouwd en rustgevend. En ik vertelde dat de pijp nu heel veel voor mij betekent. Het staat voor veel en het geeft mij troost.

Er kwam stilte, het was een serene kalmte, de groep in. Vervolgens vertelde de een na de ander iets over het kostbare, soms met schroom, meegenomen artikel. Met veel respect, aandacht en compassie luisterden we naar elkaars ontboezemingen.

Verhalen delen

De hoog gehakte schoenen van ‘oma’ kwamen voorbij, met de oppeppende woorden van grootmoeder erbij, een horloge van een neef, die als grote broer voelt en die helaas heel ver weg woont, een gouden sieraad gemaakt ter nagedachtenis van een dierbare, een heilig boek met diepe betekenis, een foto van een bijzonder huisdier, een bidprent met afbeelding van een plotseling overleden dierbare, een stuk geknuffelde knuffel, een bundeling van de laatste app-briefwisseling en meer …, we werden er allemaal stil van. De tranen en emoties die kwamen mochten er zijn, we waren niet alleen.

De studenten gaven terug dat dit moment uit de lessenserie ze lang bij zal blijven. De sfeer van vertrouwen en onvoorwaardelijk zijn en blijven bij wat er is, raakte hen en mij diep. Het leerde ze wat er toe doet in de begeleiding bij persoonlijke verlieservaringen. En dat secure bases troost en steun kunnen bieden en kracht om verder te gaan na ingrijpende veranderingen.

Dit bijzonder en kostbaar moment van diepe verbinding en ware contact met mijn studenten zal ik niet snel vergeten. Het was een prachtige afsluiting van een betekenisvolle en zingevende klus.

Labels:, , , , ,